Haar hele leven droomde ze al over Afrika en ze voelde dat de tijd was aangebroken om haar droom te gaan leven. Er was echter een ding waar ze nog over twijfelde en dat was of ze wel weg kon wegens de gezondheid van haar moeder, die een nierziekte had. Na lang wikken en wegen besloot ze om de reis te boeken, de gezondheid van haar moeder was niet alarmerend. En En wanneer is het eigenlijk wel het geschikte moment om te gaan als je 2 ouders hebt van in de tachtig? Liefdevol nam ze afscheid van haar ouders, partner en dochter.

Haar verlangen was niet alleen om Afrika te zien, maar ook om te ontdekken wie ze was zonder haar partner. Om te zien en ervaren hoe stevig ze in haar schoenen stond als ze op zichzelf zou zijn aangewezen. Wie was ze werkelijk als ze uit haar comfortzone zou stappen? Dat was nou wat ze wilde ontdekken.

Ze zou 3 weken met een reisorganisatie in een kleine groep door Afrika trekken en een week doorbrengen in een kindertehuis waar ze geld voor had ingezameld.

De reis verliep voorspoedig en ’s nachts om 1.00 uur kwam ze aan bij het hotel. De volgende ochtend om 5.00 vertrok ze met het kleine reisgezelschap op weg naar het wildpark. Vijf uur laterĀ  en – nog onderweg met het busje – ging de telefoon van de reisleider; ze kreeg de boodschap om naar huis te bellen. Dat telefoontje deed de tijd stilstaan en ze voelde de grond onder haar voeten verdwijnen: haar man vertelde dat haar moeder zojuist geheel onverwachts was overleden aan een hartstilstand. Pas een dag van huis en zonder familie om haar op te vangen.

Ze voelde zich ‘verscheurd’ en wilde terug naar het vliegveld, maar dat was niet mogelijk. Geheel tegen haar gevoel in moest ze de reis naar het wildpark vervolgen. Ze waren in de bergen en de rest van het reisgezelschap kon niet van het schema afwijken. Er zou de volgende dag vervoer terug naar het vliegveld voor haar worden geregeld. In het donker kwamen ze op de bestemming en kreeg ze – op eigen verzoek – een tent voor haar alleen. Bij het schijnsel van het kaarslicht, de geluiden van springende apen op haar tent en de aanwezigheid van een grote spin in de hoek, drong de absurditeit van de hele situatie tot haar door. De geluiden en geuren van Afrika, haar droom, het verlies van haar moeder en de enorme onmacht dat ze niet bij haar familie kon zijn en nog een hele reis terug moest maken veroorzaakten een rollercoaster van emoties waardoor ze die nacht niet kon slapen.

De volgende dag werd ze door de gids naar een busje gebracht, dat haar terug zou brengen naar het vliegveld. In het busje kreeg ze een bericht van de reisverzekering dat er geen mogelijkheid was om die dag nog terug te gaan met het vliegtuig, dat de eerstvolgende mogelijkheid pas de volgende dag was. Via haar man had ze vernomen dat er wel degelijk plaats in het vliegtuig was. Overmand door emoties kreeg ze hulp van een medereiziger, die het hele sms – verkeer van haar overnam en voet bij stuk hield om ervoor te zorgen dat ze ’s avonds toch terug zou kunnen.
Pas aan het eind van de dag kreeg ze het verlossende bericht dat er wel degelijk nog plaats in het vliegtuig was voor haar. Eenmaal aangekomen op de luchthaven duurde het nog 5 uur voordat het vliegtuig zou vertrekken en ze besloot vast een afscheidsspeech te schrijven voor haar moeder. Een Afrikaanse vrouw zag haar verdriet, liep op haar af en hield gedurende een lange tijd haar hand vast en luisterde naar haar verhaal. Net voor het inchecken stapte twee stewardessen op haar af en vertelde haar dat ze haar verhaal hadden gehoord en dat ze op kosten van de vliegtuigmaatschappij in de ‘businessclass’ mocht doorbrengen; ze zouden voor haar zorgen die nacht.

Alles viel op zijn plek; wat werd ze gedragen en steeds als ze het nodig had, kwamen de juiste mensen op haar pad. En ondanks al het verdriet om het verlies van haar moeder wist ze nu dat ze het altijd zou redden, wat er ook gebeurde, dat er hoe dan ook voor haar gezorgd wordt. En dat ze zelfs in extreme omstandigheden op haar eigen benen kon staan; ze voelde zich sterk. Ja, haar droom moest nog een poosje op zich laten wachten, maar het antwoord op haar vraag ‘wie ze was’ en ‘of ze het alleen zou redden’ had ze al binnen twee dagen gekregen. Dankbaar was ze dat haar moeder een niertransplantatie bespaard was gebleven en niet een lang ziekbed heeft gehad.

Ook haar dochter was beproefd door de hele situatie. Ze was snel ter plekke toen haar oma zo plotseling overleed en haar opa overmand was door verdriet. Nu haar moeder er niet was om alles te regelen voelde zij zich geroepen om de rol van haar moeder over te nemen. En ook al was dat een hele uitdaging voor haar, het was haar goed afgegaan en heeft haar ook sterker gemaakt.

Het afscheid was prachtig, haar moeder was door een liefdevolle familie omringd. En de speech was geweldig geworden. Ze bedankte haar moeder voor wat ze geleerd had: “lieve ma, ik weet zeker dat je heel erg trots op me bent”.
Dankjewel lieve vriendin voor je verhaal, dat ik het mocht opschrijven….om anderen te inspireren…. vertrouwen te hebben…..ook al weet je niet altijd wat een moeilijke situatie je te brengen heeft, je kan het! Je komt er altijd sterker uit.